Oranje werkezels en grijze viervoeters

Een Mont Ventoux van scherp strandzand scheppen 22 GSK’ers in no time in de nieuwe ‘bak’ voor de 24 bewoners van Stichting de Ezelsociëteit in Zeist.

 Scherp zand voor schone hoefjes. Daar houden ezels van. Elk jaar op Orange Day verrichten de medewerkers van GSK een dag vrijwilligerswerk, in samenwerking met Stichting Samen voor Zeist. Dit keer voor de ezels die hier hun oude dag slijten, ziek zijn of – als ze jong en gezond zijn – weer uitgezet worden naar pleeggezinnen. De sociëteit is een privé-initiatief, elke dag open voor ezelknuffelaars, vertelt bestuurder Barbara Penders, in het gewone leven juridisch adviseur en zondags ezelstaluitmester. Ze toont de ziekenstal en de stal voor probleemgevallen – zoals het ezeltje dat al na drie maanden bij zijn moeder is weggehaald en nu een bijtgrage viervoeter is geworden. ‘Het is nooit gecorrigeerd door de moeder, wat essentieel is voor een gezonde ontwikkeling.’

Penders stelt me voor aan Iejoor, die op een paardenmarkt in Den Bosch door een feestganger-in- kennelijke-staat gratis en voor niks werd overhandigd aan een dame die het dier hier onderbracht. De hoefsmid had er zijn handen vol aan om het verwaarloosde beestje weer een beetje op te knappen. Iejoor biedt zijn kont aan – niet om te trappen nee, legt Barbara uit. ‘Ezels willen graag gekriebeld worden.’ Er staat zelfs een heuse ezelkontenkriebelaar op het terrein – een borstel waar de ezels graag tegenaan schuren.

Acht ezels zijn overigens op vakantie – aan de Loosdrechtse plassen of gewoon in de buurt – waar groen gras en liefdevolle aandach tzijn. Volgende week gaan ze er twee opzoeken bij het logeeradres, ezel Lars mag mee. Want ezels zijn gezelschapsdieren, ze hebben elkaar én aandacht nodig.

Barbara Penders is blij met de extra handen. In een paar uur tijd zijn er letterlijk bergen werk verzet. ‘Werkezels zijn we’, grapt GSK’er Guido. ‘Zeker als de directie er niet bij is!’